Neue Westfälische

Zum Bachschen Totentänzchen
OETKERHALLE: Matthias Goerne mit den Dresdner Kapellsolisten 

Bielefeld. Nach langer Zeit gab es wieder einmal ein Barockprogramm in der Schoneberg-Konzertreihe und endlich wieder einen Sänger-Star in der Oetkerhalle. Bei seiner von den Dresdner Kapellsolisten begleiteten Tournee an der Schwelle zwischen Ewigkeitssonntag und Advent sang Bariton Matthias Goerne Johann Sebastian Bachs berühmte Solo-Kantaten Nr. 56, die “Kreuzstab-Kantate”, und Nr. 82 “Ich habe genug” sowie als Zugabe die choralgespickte “Welt ade”-Arie der Nr. 158.

Dreimal geht es in echt barocker Manier und Musiktheologie um die unbändige Sehnsucht nach dem Tod in der heilsgewissen Hoffnung auf Erlösung. Dies dem Konzertbesucher von heute zu vermitteln, bringt sich der begnadete Liedersänger (Fischer-Dieskau und die Schwarzkopf waren seine Lehrmeister) körperlich-mimisch ein wie sonst etwa für Mahlers verschmitzte “Fischpredigt”. Vielleicht tut er zuweilen ein bisschen, ja befremdlich viel des Guten. Aber tatsächlich ist die Musik des großen Thomaskantors ja großteils tanzmusikalisch inspiriert. Also darf die Schluss-Arie “Ich freue mich auf meinen Tod” ruhig daherkommen, als bitte der vom Erschauen des Heilands beseligte greise Simeon Gevatter Tod jeden Moment zum Menuett.

Ein Meistersinger vor dem Herrn

Goernes meisterliche Stimmbeherrschung und Ausdrucksfertigkeit in Sachen barocker Bildhaftigkeit verschafft vollendeten Kunstgenuss. Bestechend die vokale Ausgeglichenheit, mit der er im Nu nahtlos zwischen erdig-warmer Klangfülle und wie schwereloser, aber in nichts körperloser Piano-Höhe umschaltet. Dito die virtuose Lockerheit in den endlos langen Koloraturen, ob er sie in der erwähnten Vivace-Arie mit innerlich freudestampfendem Nachdruck unterfüttert oder in der “Schlummer-Arie” mit tempobeschwingter Innigkeit füllt. Nicht weniger beeindruckend die kleinen Auszierungen und Ausdrucksfärbungen im immer wieder anders geführten “Ich habe genug”. Oder in der Kreuzstab-Kantate die subtil realisierten Umschwünge zwischen Leidens-Chromatik und triolischer Tröstung. Ein Meistersänger vor dem Herrn.

In der Oboistin Céline Moinet hatte er bei Bedarf eine ebenbürtige und für ihre gewissermaßen eigene Bach-”Kantate” in Gestalt des rekonstruierten Oboenkonzerts BWV 1053a vom Publikum gleichermaßen gefeierte brillante Partnerin. Die Endzwanzigerin mit Solo-Position in der Sächsischen Staatskapelle und aktueller Solo-CD zählt zu den großen Hoffnungen ihres Fachs. Sie meistert den 20-minütigen Prüfstein an Kondition und Virtuosität technisch-tonlich mit Bravour, musiziert den Dreisätzer ungemein flüssig und perlend agil und hat für die letzte phrasierende und arienmusikalisch beredte Vertiefung noch genügend Reifezeit.

Getragen wurde der schöne Konzertabend von den Dresdner Kapellsolisten unter Helmut Branny. Ein Dutzend Streicher hat darin etwas vom unvergleichlichen “Wunderharfen”-Wohlklang der Staatskapelle mitgenommen und weiß diesen barockmusikalisch so delikat zu nutzen, dass man die heute gang und gäbe gewordene “historisch informierte” Schärfung kaum vermisst. Die (im Programmverlauf irgendwie deplatzierte) früheste Streicher-Sinfonie in G des Originalgenies Carl Philipp Emanuel Bach lebte ihre empfindsam-zerrissene Faktur animiert schwungvoll aus. Eingangs hatte man Corellis als “Weihnachtskonzert” bekanntes und beliebtes Concerto grosso op. 6/8 in reinster Schönheit durchzeichnet gehört und die namengebende Largo-Pastorale so filigran und krippenkitschfern wie selten.  Robert Matthew-Walker

 

International Record Review

“OUTSTANDING” – July/ August 2012

This is a superlative recording which has impressed me greatly. To many people, the notion of an entire CD being devoted to music for unaccompanied oboe might seem a somewhat recherché idea, but in this instance the result is wholly successful. Céline Moinet, not yet 30 years old, is clearly one of the finest oboists in the world; this disc is of such consistent musical and technical quality as to hold the attention throughout.

Admittedly, she plays two eighteenth-century works by J.S and C.P.E Bach (father and son, of course), which were originally written for unaccompanied Baroque flute and are played here on the modern oboe, but such is her outstanding musicianship that the results fully justify her decisions.

J.S. Bach’s Partita is his only work for solo wind instrument, composed around the same time as his unaccompanied violin music, and is a major work in its own right – in four movements, lasting around 18 minutes – and Moinet gives an utterly compelling performance of considerable musical distinction. C.P.E Bach ‘s Sonata is more immediately “attractive”, so to speak, but it is by no means wholly inferior, and its three movements approach the lengths (16 minutes) of his father’s composition, making a truly delightful conclusion to this engrossing programme, especially in such a musical performance as Moinet’s.

Between these late-Baroque pieces come three twentieth-century works. Berio’s Sequenza VII (1969) is an astonishingly original conception, magnificently imagined for solo oboe (composed for Heinz Holliger) and is an absorbing work, fully exploring the resources of the modern oboe, but doing so wholly in a musical manner, free from “tricks” or unnatural-sounding devices. It is a fascinating and in its way important work by a great composer.

As, indeed, is Britten’s Six Metamorphoses after Ovid of 1951, written for alfresco

performance by Joy Boughton (Rutland Boughton’s daughter and the dedicatee of the work) on the River Meare at Thorpeness, near Aldeburgh: the first performance had performer and audience sitting in punts, as the water lapped around the craft. Moinet is quite superb in these extraordinary miniature “portraits”, so amazingly full of atmosphere, as she is in the most recent music, Elliott Carter’s Inner Song of 1992, also written for Holliger. This seems to me to be the least successful music on the disc – simply as a work of art – for Carter appears to veer off into technical display about two-thirds of the way into this piece, avoiding (or running out of) the musical implications of his invention. However, Moinet’s performance is one which all admirers of this composer and players of the instrument will wish to hear, for I cannot imagine it being improved upon.

Apart from the superb quality of Moinet’s playing, the recording quality is absolutely outstanding – the instrument is perfectly placed and caught in just the right acoustic, so that the ear never tires. The booklet notes are also first-class, making this an astonishingly successful release on all counts. The result is very strongly recommended.  Michael Beughold

 

FonoForum

La Croix

La fée du hautbois. Céline Moinet
La jeune musicienne lilloise poursuit une magnifique carrière en Allemagne et vient de réaliser son premier CD en solo, avec le secret espoir de jouer plus souvent en France

« Je suis la cinquième d’une famille nombreuse : les quatre aînés ont tous commencé par le violon. Vous imaginez les sonorités qui m’environnaient et mon désir de choisir un autre instrument ! » Attablée devant un copieux mille-feuille dans un grand café parisien, la blonde et ravissante Céline Moinet évoque sa découverte du hautbois. « J’ai eu un coup de cœur pour sa forme élégante, ses clés d’argent et son ébène lustré, autant que pour son timbre clair et boisé. »

Ses parents, « mélomanes mais non musiciens », l’inscrivent au conservatoire de Lille. « Le hautbois permet de jouer assez vite de jolies mélodies et d’apprivoiser un son agréable. Après, les difficultés commencent ! » Comme beaucoup de ses jeunes collègues doués, la jeune instrumentiste poursuit son cursus au Conservatoire à Paris, notamment auprès du grand hautboïste Maurice Bourgue. Elle obtient son premier prix d’instrument de musique de chambre en 2006. « J’aimerais tant que les enfants puissent comme moi s’initier à la musique classique, pour en faire ou non leur métier. Cela favorise le développement harmonieux de l’individu, son ouverture à l’écoute des autres…, plaide Céline Moinet. De même que l’on éduque les jeunes à ne pas manger n’importe quoi, n’importe quand, pour former leur goût, on devrait les aider à ne pas écouter n’importe quoi, n’importe quand, pour affûter leur oreille ! »

Encore étudiante à Paris, elle se trouve plongée dans « une aventure exceptionnelle ». Elle intègre le Gustav Mahler Jugendorchester, phalange réunissant de jeunes instrumentistes de haut niveau et dirigée par Claudio Abbado. « Vous vivez un concert avec lui et tout prend un sens. Vous n’avez plus qu’une envie, renouveler cette émotion et la partager avec le public », s’enthousiasme Céline Moinet. Très vite, elle pourra satisfaire cette aspiration : à peine son diplôme du Conservatoire en poche, la voilà nommée hautbois solo à l’Orchestre national de l’Opéra de Mannheim, en Allemagne. « Une immense chance pour une commençante. Chaque soir, un nouvel opéra au programme : en quelques mois vous avez “mangé” une quantité impressionnante de répertoire. » Ce passage par la fosse lyrique favorisera deux ans plus tard une autre nomination, hautement prestigieuse. En 2008 – elle a 24 ans – elle devient hautbois solo au sein de la Staatskapelle de Dresde, l’un des plus anciens et remarquables orchestres européens.

La vie de Céline Moinet s’est donc ancrée de l’autre côté du Rhin. « Je vis entre Hambourg et Dresde. En Allemagne, l’offre musicale est intense. Se rendre à l’opéra n’est pas un luxe mais un acte quotidien. » Pourtant la très sérieuse Staatskapelle de Dresde n’est-elle pas parfois un peu austère pour la jeune Française ? « Bien sûr, il y a une discipline très particulière, due à la somme de répertoire que nous devons exécuter, dans la fosse de l’Opéra comme sur la scène symphonique. Il est indispensable de travailler vite et bien, impossible de se disperser ! »

Pour autant, Céline Moinet ne néglige pas les autres facettes de son art. Son premier CD en solo, une parfaite réussite enregistrée pour Harmonia Mundi (lire La Croix du 18 février), donne à entendre Bach et Berio, Britten et Elliott Carter. « J’ai cherché une cohérence tout en traversant les siècles de l’histoire de la musique », explique-t-elle. « Parfois la vie d’orchestre est un peu pesante, surtout lors des longues tournées lointaines. Certains de mes collègues font du tourisme. Pour ma part, je préfère rester à l’hôtel avec mon hautbois pour jouer tranquillement. »

Aujourd’hui, Céline Moinet envisage un second disque, « sans doute de la musique de chambre ou avec orchestre » et aimerait bien se produire davantage en France. « S’il était possible de sortir parfois du cadre traditionnel, comme je l’ai fait récemment à Berlin, en jouant dans un club branché qui ouvre régulièrement ses portes au classique, ce serait formidable ! »

Le 1er mars 2008, elle est retenue à la Staatskapelle de Dresde

Il y a quatre ans, Céline Moinet est officiellement choisie par la Staatskapelle de Dresde pour occuper le poste envié de hautbois solo. C’est désormais la jeune Française, même pas trentenaire, qui donne le la à ses collègues pour l’accord qui précède chaque concert. Fondée en 1548 par le prince-électeur de Saxe, Maurice, la très réputée Staatskapelle est l’un des plus anciens orchestres au monde, peut-être même le plus ancien. « Dresde est une ville magnifique pour la culture », témoigne Céline Moinet. GIULIANI Emmanuelle

 

INTERVIEW KLASSIK.COM

 

 

 

 

 

 

 

 

REVIEW DIAPASON

 

 

 

 

 

 

 

 

WELT-ONLINE

Klassik in Kürze

Céline Moinet
Ein Pas-de-Deux mit der Oboe

Eine wirklich mutige Debüt-CD! Eine junge Frau – allein mit ihrer Oboe. Ganz ohne Schmeichelstreicher und Blechstützen muss die 28-jährige Céline Moinet phrasieren und Bögen schlagen, leise klagen, laut schnattern, stöhnen, jubilieren, skeptisch klickern und entspannt dahineilen. Sie schafft das so spielend wie spielerisch. Ursprüngliche Fl.tenstücke von Johann Sebastian und Carl Philipp Emanuel Bach bilden einen gefällig schimmernden, aber immer aufregend klangsinnlichen Rahmen. In der Mitte dieses Hardcore-Instrumentalporträts stehen Werke von Berio, Britten und Carter. Man ist hingerissen von den rhetorischen Fähigkeiten der Französin, vor ihrer Furchtlosigkeit vor hässlichen Lauten – und hört gebannt zu: dem Pas de Deux einer jungen Frau mit ihrem Blasrohr, als wär’s ein Stück von ihr. Und wartet auf die nächste CD – dann wohl mit Orchester…

Céline Moinet: Oboe (harmonia mundi)

LA-CROIX.COM

La jeune femme et le hautbois

“Il est des parfums frais comme des chairs d’enfants, doux comme les hautbois, verts comme les prairies”, écrit Baudelaire dans Correspondances (Les Fleurs du Mal). Doux, le hautbois de Céline Moinet l’est sans nul doute, dans la Sarabande de la Partita BWV 1013 de Jean-Sebastien Bach ou Narcisse, extraits des Six Métamorphoses d’après Ovide de Britten. Mais il sait aussi prendre une voix plus incisive, voire percutante, dans la Sequenza VII de Luciano Berio, par exemple. Dans ce récital qu’elle consacre à son instrument en solo, la jeune hautboïste Lilloise (née en 1984) prouve qu’elle mérite amplement tous les lauriers recueillis comme son poste au sein de la prestigieuse Staatskapelle de Dresde depuis 2008. Elle a choisi de faire dialoguer des maîtres anciens (Bach père et fils) avec des partitions du XXe siècle, dont cette fascinante Inner Song d’Elliott Carter composée en 1992. Avant tout concert symphonique, le hautbois donne le la à l’ensemble de l’orchestre. Céline Moinet nous invite à le suivre sur toute la gamme et sans modération!

Emmanuelle Giuliani, La Croix, samedi 18 février 2012

DRESDNER NEUESTE NACHRICHTEN

Principal Oboe Céline Moinet was the soloist in Mozart!s Concerto in C Major. Obviously she performed with virtuosity, but she balanced her virtuosity with an expressive calmness. Her playing was marked by a great evenness throughout the registers, a gently blooming sound with every tone, light and magically shining high notes.

LEIPZIGER VOLKSZEITUNG

Mit ihrem klanglich geschmeidigen, technisch bravourösen und warmen Ton nahm sie die Zuhörer sofort für sich ein. Höhepunkt zweifelsohne – die sechs Metamorphosen für Oboe solo op. 49 von Benjamin Britten (1951). Céline Moinet umschiffte die technischen Klippen souverän, gab klar und treffsicher den unterschiedlichen Charakteren klangliche Gestalt.(…) Die zauberhaft Klangwärme, der interpretatorische Feinschliff zogen die Hörer in ihrem Bann.

PRAŽSKÁ KOMORNÍ FILHARMONIE

PKF: V kolika letech jste zaãala hrát na hoboj? Zkousela jste hrát i na jiné nástroje a kdo Vám vybral právû hoboj?

Céline: Na hoboj jsem zaãala hrát, kdyz mi bylo 8 let, ale muj zájem o klasickou hudbu zaãal mnohem dfiíve. Vyrostla jsem v rodinû, kde hrála klasická hudba dulezitou roli. Moji tfii bratfii a setra nejdfiíve hráli na housle, ale pozdûji také na lesní roh, klavír a kontrabas, proto muzu fiíci, ze jsem vyrostla ve veselém domû plném zvuku, ruchu a hudby. Já sama jsem nejdfiíve hrála na flétnu a o dva roky pozdûji jsem objevila hoboj. Maminka mû vzala na koncert, kde jsem se zamilovala do nádherného tónu tohoto unikátního nástroje.

PKF: Za svoji kariéru jste získala mnoho vyznamnych cen. Co pro Vás znamenají?

Céline: Vyhrála jsem mnoho cen, ale vzdy se soustfiedím na pfiípravu na soutez jako dulezity proces pro kazdého hudebníka a beru to pfiedevsím jako pfiílezitost nauãit se nûco navíc díky pilnému cviãení. Hudba vsak není sport a její interpretace se nedá hodnotit na body. Pro mû je nejvûtsí zisk ze soutûÏe to, co se nauãím bûhem aktivní pfiípravy.

PKF: Hrajete jak orchestrální, komorní, tak sólové skladby. Ve které oblasti se cítíte nejlépe?

Céline: Uzívám si vsechny moznosti, kdy mohu vyjádfiit sebe a svuj hudební nástroj. Muze to byt v orchestru tfieba jako Drázìanská Staatskapelle, kde ãlovûk sdílí emoce a energii s dalsími osmdesáti skvûlymi hudebníky. Intimnûjsí zpusob je potom komorní hudba, ve které je ideální spolupracovat a vystupovat s pfiáteli a uzívat si moznosti volné interpretace. Zvlástû oblíbené je pro mû sólové vystupování, protoze si opravdu vychutnávám pfiímy kontakt s posluchaãi. Sólové zkusenosti mi dodávají schopnost jít nad rámec vlastních mozností a dát do svého interpretaãního projevu mnohem více energie.

PKF: Narodila jste se a vystudovala Francii, Vase kariéra vsak zaãala ve Vídni v orchestru mladych “Gustav Mahler Jugendorchester”. Byla tato zkusenost dulezitá pro získání dalsí moÏností

Céline: Do orchestru mladych Gustav Mahler Jugendorchester jsem nastoupila jiz v prubûhu mych studií v Pafiízi. Tato zkusenost definitivnû zmûnila muj postoj k vázné hudbû. Koncerty pod vedení Claudia Abbada byly vzdy jedineãnym zázitkem. Uvûdomila jsem si, jak nádherny muze orchestrální zvuk byt. Tehdy jsem objevila perfekcionismus nûmeckych orchestru a rozhodla jsem se zde pokraãovat ve své umûlecké kariéfie.

PKF: Jiz ve 23 letech jste zaãala hrát v orchestru a v souãasnosti jste sólistkou, jaké máte dalsí cíle?

Céline: Zaãala jsem pusobit jako první hobojistka v nûmecky ansámblech. Muj první úspûch byl na konkurzu v Mannheimské opefie, kdyz mi bylo 22 let. Poté jsem byla zvána do mnoha prvotfiídních orchestru po celém Nûmecku nez jsem dostala místo první hobojistky v Drázìanské Staatskapelle, a to ve 23 letech. To byla pro mû skvûlá doba. Roz-sífiila jsem si repertoár a zajímala jsem se o vsechny tradice tohoto skvûlého tûlesa a také místní pravidla. V souãasnosti objevuji siroké pole sólovych kusu pro muj nástroj. Miluji také interpretaci barokní hudby a snazím se vystupovat s barokními ansámbly.Moje cíle do budoucnosti jsou vûnovat se více komorní hudbû a sólovému vystupování. Nedávno jsem dokonãila natáãení pro svou Harmonia Mundi a tûsím se na pfiípravu dalsích CD.

PKF: Vedete mistrovské kurzy na festivalu v Japonsku. Jak se cítíte v pozici pedagoga?

Céline: Pacificky hudební festival v Sapporo nabízí skvûlou atmosféru k práci jako pedagog. Studenti sem pfiijíÏdûjí ze vsech moÏnych koutu svûta a ãlovûk si tak muze uÏívat multikulturní setkání mnoha hudebníku. Vedu nûkteré mistrovské kurzy, ale také se podílím v úãasti na jejich orchestrálních a komorních zkouskách. Je to skvûlá pfiílezitost a líbí se mi, kdyz muzu sdílet své znalosti a zkusenosti s mladymi umûlci.

INTERVIEW BANDJOURNAL JAPAN